Imágenes de páginas
PDF
EPUB

barely to fall from God, but even to fall from him in their last Hour, that is, totally and finally.

Now these Particulars, not to mention others, do in my Opinion destroy all absolute Predestination; insomuch, that could I think absolute Predestination true (whether in the Supralapsarian or Sublapfarian Way) I could not fubscribe to the Use of the Liturgy. Wherefore, tho’I do by no means censure such absolute Predestinarians, as think the foregoing Particulars consistent with their Notions, and do conform accordingly : yet I must own, I do not see how I could get over those Difficulties, were I persuaded of the Truth of their Notions. And consequently I must, till I receive greater Light, believe that our Church condemns those Notions, by injoining and afferting such things as are irreconcilable to them.

But then, with respect to this Seventeenth Article, I do not determin, whether our Church does condemn absolute Predestination, or no. If chose who maintain it, think themselves able to reconcile this Article to their Doctrin, I am fatisfied : tho’I must add, that I will not be bound to do the same. As for conditionate Predestination (if she does not assert or favor it, yet) that the Church does not in this Article condemn it, Mr. Plaifere has demonstrated, in the Chapter before mentioned, bcyond all possibility of Contradi&tion.

And indeed,' 'cis to me a most astonishing thing, that the Patrons of absolute Predestination are able to persuade themselves, as they very frequently and confidently maintain, that conditionate Predestinacion is condemned in this Article by our Church. For every body that understands their Notions, must be forc'd to fee, one would think, that çhere is not onę Syllable in this Article, but what the Patrons of conditionate Predestination most heartily approve and teach. 'Twould be endless to enumerate all the Authorities, by which this might be made appear. Let it therefore suffice, that the only Part wherein any Difficulty can be pretended, is the First Paragraph; and that Arminius himself (not to mention others his profels'd Followers) does manifestly affert every Branch of it, as appears from his own Words quoted in the (a) Margin, which the Reader may easily com

what

pare

(a) Atque hactenus quidem, cum eas fententias declaraverim, quæ circa Articulum de Prædestinatione in Ecclefiis noftris, atque etiam in Academia Leidenfi inculcantur, atque à me improbantur : fimul vero etiam rationes meas produxerim, cur eo modo de illis judicem ; deinceps meam ipfius fententiam in medium proferam : quæ talis eft, ut ego quidem arbitrer eam verbo Dei quam maxime conformem elle.

Primum & abfolutum Dei decretum, de homine peccatore fervando, esse, quo decrevit Filium fuum Jefum Chriftum ponere in Mediatorem, Redemptorem, Salvatorem, Sacerdotem & Regem ; qui peccatum morte sua aboleat, amissam salutem obedientia fua impetret, & virtute sua communicet.

Secundum præcilum & absolutum Dei decretum esse, quo decrevit resipiscentes & credentes in gratiam recipere, eofque perseverantes ad finem usque, falvos facere in Chrifto, propter Chriftum, & per Chriftum ; impenitentes vero & infideles in peccato & sub ira derelinquere, atque damnare tanquam alie. nos à Chrifto.

Tertium Dei decretum est, quo decrevit media ad resi. piscentiam & fidem necessaria sufficienter & efficaciter admini. strare. Hanc administrationem institui juxta sapientiam Dei, qua scit, quid misericordiam & severitatem suam deceat, item. que juxta juftitiam ejus, per quam paratus eft, fapientiæ fuæ præscriptum fequi atque executioni maņdare.

Hinc fequi quartum Decretum, quo decrevit fingulares & certas quasdam perfonas falvare & damnare. Atque hoc decretum præscientize Dei innititur, qua ab æterno (civit, quinam juxta ejuscemodi administrationem mediorum ad converfionem & fidem idoneorum, ex præveniente ipfius gratia credituri

G4

erant,

Pare with the aforesaid First Paragraph : and by

such

erant, & ex subsequente gratia perseveraturi ; quive vero etiam non erant credituri & perseveraturi. Declaratio Senten. p. 119. inter illius opera, Lugd. Bat. 1629.

I. Decretum hoc Prædeftinationem vocamus; Græce reg0215uò à verbo egoeilhv, quod significat, determinare, conftituere, discernere aliquid anteaquam illud agas. Secundum hanc generalem notionem Prædestinatio Deo tributa erit Decretum ejus de omnium rerum Gubernatione, quam Providentiam appellare solent Theologi. Minus generali notione considerari folet, quatenus in genere circa creaturas rationales servandas vel damnandas fpeétatur, puta Angelos & homines. Stri&tius de hominum Prædestinatione fumitur, & tunc etiam dupliciter ufurpari confuevit : alias enim ad utrofque tum electos, tum reprobos accommodatur ; alias ad solos Electos restringitur, & tunc oppofitam habet Reprobationem. Nos hoc poftremo significatu, quo illam ubique fere Scriptura usurpat, de Præ. destinatione agemus.

II. Prædeftinatio itaque, ad rem quod attinet ipfam, est De. cretum Beneplaciti Dei in Chrifto, quo apud fe ab æterno ftatu. ic fideles, quos fide donare decrevit, justificare, adoptare, & vita æterna donare ad laudem gloriofæ gratiæ fuæ.

III. Genus Prædestinationis Decretum ponimus, quod mestigo oy & Bourry to Jeahmat 0.8 Scriptura appellat; & Decretum non Legale, fecundum quod dicitur, qui fecerit ea homo vivet in illis : féd Evangelicum, cujus Hic est Sermo ; Hæc est voluntas Dei, ut omnis qui videc Filium, & credit in illum, habeat vitam æternam ; & propterea Decretum hoc est pereme ptorium & irrevocabile, quia Evangelio continetur totius confilii Dei de salute nostra extrema perefactio.

IV. Causa est Deus fecundum beneplacitum feu benevolum affectu oluntatis fuæ, quo motus in fe & apud fe decrecum illud fecit. Hoc Beneplacitum non modo excludit omnem caufam, quam ab homine sumere potuit, aut sumere fingi potuit : verum etiam amolitur quicquid in homine vel ab homine erat, quod Deum juste permovere poterat, ne Decretum illud gratiofum faceret.

V. Decreti illius fundamentum ponimus Jefum Chrifum, Me. diatorem Dei & hominum, in quo Patri bene est complacitum, in quo Deus mundum fibi reconciliavit, non imputans ipfis peccata illorum, quem Deus peccatum fecit, ut nos essemus justigia Dei in illo ; per hunc debuit juftitia fæculorum adduci,

adoptia fuch Comparison he cannot but observe an exact

Har

[ocr errors]

adoptio acquiri, Spiritus gratiæ & fidei impetrari, vita æterna comparari, omnisque benedi&tionum fpiritualium plenitudo præparari : quorum communicatio prædestinatione erat decer. nenda. Hic etiam caput conftitutus eft à Deo omnium illorum, qui iftorum bonorum communionem sunt divina Prædeftinatione accepturi.

VI. Decreto isti æternitatem tribuimus, quia Deus nihil in tempore facit, quod ab æterno facere non decreverit. Nota enim sunt Domino Deo noftro omnia opera fua ab ævo, & ele. git nos in Chrifto antequam jacerentur fundamenta mundi : fecus Deo mutatio impingitur.

VII. Objectum leu materiam Prædestinationis duplicem ponimus : cum res divinas, tum personas, quibus illarum communicatio est hoc decreto prædestinata. Res illæ ab Apoftolo generali vocabulo Benedictionum Spiritualium appellantur : quales funt in hac vita Justificatio, Adoprio in filios, Spiritus gratiæ & Adoptionis ; denique poft hanc vitam, vita æterna: quæ omnia gratiæ & gloriæ nominibus comprehendi folent & enunciari in Scholis Theologorum. Personas circumscribimus voce fidelium, quæ peccatum presupponit : nam in Chriftum non credit nifi peccator, & qui fe peccatorem agnofcit. Inde benedi&tionum illarum plenitudo, earumque facta in Chrifto præparatio, non nisi peccatoribus neceffaria erat. Fideles autem dicimus non qui tales propriis meritis aut viribus erant futuri, fed qui Dei beneficio gratuito & peculiari in Chriftum erant credituri.

VIII. Forma eft ipfa bonorum iftorum fidelibus decreta communicatio, fideliumque in mente Dei præexiftens & preordinata ad Chriftum caput iftorum relatio & ordinatio : cujus fructum percipiunt ex reali & actuali cum Christo capite fuo uni. one hic gratiofam per unionis inchoationem & prove&tionem, in futura vita gloriosum per unionis perfectam consumma. tionem.

IX. Finis Prædestinationis eft laus gloriofæ gratiæ Dei ; quum enim gratia feu gratuitus Dei amor in Chrifto Prædestinationis causa fit, æquum est ut illi eidem omnis istius actus glo. ria cedat.

X. Hoc autem Prædestinationis Decretum eft fecundum ele. &ionem, ut inquit Apoftolus, quæ Electio cum necessario inferat Reprobationem, hinc Prædestinationi contraria opponitur

Repro

Harmony between our Church and the Author above mention'd.

In

Reprobatio, quæ etiam Abje&tio dicitur, descriptio ad damnationem, & conftitutio ad iram.

XI. Illam autem ex lege contrariorum definimus Decrerum iræ seu feveræ voluntatis Dei, qua ab æterno ftatuit infideles, qui culpa fua & jufto Dei judicio credituri non funt, ut extra unionem Christi politos, condemnare ad mortem æternam, ad declarandam iram & potentiam fuam.'

XII. Quanquam fide in Ffum Chriftum peccatorum omnium remislio impetretur, & peccata non imputentur credentibus : tamen Reprobi non tantum infidelitatis, per cujus contrarium poterant evadere pænam reliquis peccatis commeritam, fed etiam peccatorum adversus legem perpetratorum pænam pendent exitii æterni à facie Domini & potente gloria ipsius.

XIII. Utrique huic Decreto, tum Prædestinationis, tum Reprobationis, fua fubjungitur exequutio, cujus a&tus eo ordine peraguntur, quo in decreto ipfo & à decreto funt ordinati: obje&taque tum decreti tum exequutionis funt eadem prorfus uniformia, sive eadem ratione formali vestita.

XIV. Hujus doctrinæ ita ex Scripturis traditæ magnus eft ufus. Servit enim gloriæ gratiæ Dei adftruende, afflictis confcientiis folandis, impiis percellendis, & fecuritati illorum excuriendæ. Adftruit autem gratiam Dei, cum totam laudem Vocationis, Justificationis, Adoptionis & Glorificationis noftræ folius Dei mifericordiæ tranfcribir, ademptam viribus, operibus & meritis noftris. Confolatur conscientias cum tentatione lu&antes, quando illas de gratiofa Dei in Chrifto ab æterno iplis decreta, & in tempore præstita, æternumque duratura benevolencia, certiores reddit, eamque non ex operibus, sed ex vocante firmam ostendit. Valet ad terrendos impios, quia docet irrevocabile esse Decretum Dei de infidelibus, & qui veritati non obremperant, .obediunt autem mendacio, æterno exitio adjudicandis.

XV. Et propterea non modo intra privatos parietes & in scholis, fed etiam in cætibus Sanctorum in Ecclesia Dei fonare debet hæc doctrina : hac tamen cautione observata, ut extra Scripturas nihil de illa doceatur, modo Scripturis ufitato proponatur, & ad eundem finem, quem Scriptura illam tradens propofitum habet, referatur ; quod nos feciffe cum bono Deo

arbitra.

« AnteriorContinuar »