Imágenes de páginas

The Titan is unconquered still.

O change, no pause, no hope! Yet I endure.
I ask the earth, have not the mountains felt?

I ask yon heaven, the all-beholding sun,
Has it not seen ? The sea, in storm or calm,
Heaven's ever-changing shadow, spread below,
Have its deaf waves not heard my agony ?
Ah me! alas, pain, pain ever, for ever!

The crawling glaciers pierce me with the spears
Of their moon-freezing crystals; the bright chains
Eat with their burning cold into my

Heaven's winged hound, polluting from thy lips
His beak in poison not his own, tears up
My heart; and shapeless sights come wandering by,
The ghastly people of the realm of dream,
Mocking me: and the earthquake fiends are charged
To wrench the rivets from my quivering wounds.


In Death they were not divided.

N a green grove

Sat a loving pair;

Fell a bough from above,
Struck them dead there.
Happy for them
That both died together ;
So neither was left
To mourn for the other.

From the Bohemian.

Τέτλαθί μοι, κραδίη.


έα έα.

Ουκ αμπνοή τις, ου μεταλλαγή πόνων,
ουκ ελπίς· αλλ' έθ' ούμός αντέχει βίος
και μην πέδον γης τήσδ' εγώ μαρτύρομαι
οίων όρειοι πρώνες ήσθηνται κακών
και τον πανόπτην τόνδε δέρκεσθαι καλώ
εν ουρανώ φλέγοντος ηλίου κύκλον,
και πόντον εύδοντ’ ή ζάλη κινούμενον
αείρρυτον μόρφωμα των άνω τόπων
ένερθ' αναπτυχθέντα" μών εμάς δύας
και κώφ' όμως τα κύματουκ ακήκουν και
αά· έα
αιει μαραίνει μ' άλγος ουκ ανασχετόν.
λόγχαις δ' ατρύτοις ώς, εφέρπουσαι λάθρα,
κρυσταλλοπηγές μ' αΐδε κεντούσιν ροαι:
δεσμοί δε παχνωθέντες ως πυρός γνάθω
δάπτουσ' ες ήπαρ σάρκας έκθοινώμενοι
Ζεύ, σος δ' αμύσσει καρδίαν πτηνός κύων
ίω μιαίνων χείλος αιματοσταγές
των σων ρέοντι κούκ αποικείων γνάθων.
όψεις δ' άμορφοι πολυπλανείς φοιτώσ' αεί,
τα σμέρoν ονείρων δυσπρόσοπτα φάσματα,
επεγγελώσαι τοϊς δ' ένερθε δαίμοσιν,
οι γην σαλεύουσ', έλκέων φονορρύτων
πέδας αποσπάν διατόρους εντέλλεται.

Ε. Μ. C.


'Εν νάπη δύο συγκλιθέντ' έραστα "Αιδη δωκε πεσων άνωθεν όζος μάκαρες θανόντες δύο ομώς

ουδέτερος ποθούντουδέτερον ποθεί.

R. S.

Immortal Love.

A. Will sich Hektor ewig von mir wenden,

Wo Achil mit den unnahbar'n Händen
Dem Patroklus (chredlich Opfer bringt?
Wer wird fünftig deinen Kleinen lehren
Speere werfen und die Górrer ehren,
Wenn der finstre Orfus dich verschlingt?

H. Theures Weib, gebiete deinen Ihránen ;

Nach der Feldschlacht ist mein feurig Sehnen ;
Diese Arme schußen Pergamus.
Kämpfend für den heilgen Herd der Götter
Fal’ich, und des Vaterlandes Retter
Steig' ich nieder zu dem syg’ihen Fluß.

A. Nimmer lausch' ich deiner Waffen Schalle,

Müßig liegt dein Eisen in der Halle,
Priam's großer Heldenstamm verdirbt.
Du wirst hingeh'n, wo kein Tag mehr scheinet,
Der Cocytus durch die Wüsten weinet,
Deine Liebe in dem Lethe stirbt.

H. A mein Sehnen wil ich, all mein Denken,

In des Lethe stillen Strom versenken,
Aber meine Liebe nicht.
Horch! der Wilde tobt schon an den Mauern,
Gürte mir das Schwert um, laß das Trauern !
Hektors Liebe stirbt im Lethe nicht.


The Sleep of Death.
UR very hopes belied our fears,

Our fears our hopes belied :
We thought her dying when she slept,

And sleeping when she died.


Servetque Sepulcro.


RGO non rediturus ibit Hector

Qva diris manibus furens Achilles

Patroclo inferias facit nefandas?
Qvis tum filiolum tuum docebit
Hastam coniicere et deos vereri,

Cum te nigra domus vorarit Orci ?
H. Vin fletum cohibere, dulcis uxor ?

Ardor me rapit acer ad duellum :
Nostri Pergama sustinent lacerti.
Pugnans pro veterum focis deorum
Occumbo, patriaeqve liberator

Demittor Stygio beatus amni.
A. Numqvam nota crepant mihi arma: in aula

Pendet lancea deses ; inclutamqve
Sternit Priamidum ruina gentem.
qvo neqve

lux adit diei,
Cocytusqve ululans meat, tuusqve

Vi Lethes amor obrutus peribit.
H. Qvidqvid mens agitat, cupit, laborat,

Lethaeae sopor opprimat paludis :
Non delere meum potest amorem.
Audin, moenibus instat illa Erinys:
Huc ensem mihi: mitte flere : numquam
Vi Lethes amor Hectoris peribit.


Consanguineus Leti Sopor.
Ελπίς μεν προσιούσα κενόν φόβον εξαπάτησεν,

Έλπίδα δ' αύτε κενήν εξαπάτησε φόβος.
Αυτίκα γαρ θνήσκειν έφαμεν φίλοι, ή δ' έκάθευδε

Δεύτερον αύθ' εύδειν, ή δ' άρα κάρτ' έθανεν.

J. R.

[ocr errors]

I saw thee weep.
SAW thee weep: the big bright tear
Came o'er that


of blue;
CEO And then methought it did appear

A violet dropping dew :
I saw thee smile : the sapphire’s blaze

Beside thee ceased to shine;
It could not match the living rays

That filled that glance of thine.
As clouds from yonder sun receive

A deep and mellow dye,
Which scarce the shade of coming eve

Can banish from the sky;
Those smiles into the moodiest mind

Their own pure joy impart ;
Their sunshine leaves a glow behind

That lightens o'er the heart.


Up in the Morning.
F thou art sleeping, maiden,

Awake and open thy door :

'Tis the break of day, and we must away
O’er meadow and mount and moor.
Wait not to find thy slippers,

But come with thy naked feet:
We shall have to pass through the dewy grass

And waters wide and fleet.


Sprache. Warum fann der lebendige Geist dem Geist nicht erscheinen ?

Spricht die Seele, so spricht, ach! die Seele nicht mehr.


« AnteriorContinuar »